مامانمو مامان کیمیا همو اتفاقی دیدن و دارن از هم بابت زحمت دادنای ما معذرت خواهی میکنن درحالیکه اونموقعهایی که فک میکنن ما خونه همدیگهایم اصن جای دیگهای هستیم.
من دلم میخواد تو کشور خودم کنار خانواده و دوستام باشم،اگه پیشرفتی باشه همه باهم جشن بگیریم،اگه غم و غصهست کنار هم باشیم چرا باید این چیزای کوچیک واسمون آرزو باشه؟
ولی جوان ایرانی خوب بدبختهها،نمیدونه به دانشگاهش فکر کنه،به زبان خوندن فکر کنه،به خانوادهش فکر کنه،به رابطهش فکر کنه یا بره دنبال کار کردن؛در هر صورت این وسط جوری که باید زندگی کنه نمیکنه و همهچیش نصفه نیمه میمونه.
گریه میکنم مامانم میگه شما که همتون دارید میرید دیگه گریه واسه چیه؟ مادر من گریه واسه اینه که دیگه هیچوقت زندگیامون شبیه چیزی که بوده نمیشه، گریه واسه اینه که این همه سال دوستی و رفاقت و خاطره تهش در بهترین حالت میشه سالی چند روز همدیگرو دیدن.
مجتبی شکوری تو یه ویدیوش درمورد بخشش میگه ممکنه ما نتونیم یه نفرو هیچوقت ببخشیم ولی شاید بتونیم بفهمیمش و فهمیدن از بخشیدن میتونه مهم تر باشه؛الان میتونم بفهمم که نصف وقتایی که فک میکردم بخشیدم داستان همین بوده.
نمیدونم چطور بگم اما کاش چیزی بود که خریدنش به وجدم میاورد،انقدر همه چیز گرونه که حتی اگه بعد از جمع کردن پول هم چیزی رو بگیری بیشتر افسردگی بیپولی بعدشو میگیری.