@TheocharousH
@OnsOranje
@10ardaguler
Not every act of aggression on the pitch can be attributed to a nation. This is simplistic, superficial, and wrong. Given this, the match has nothing to do with the crimes Turkey has committed in Cyprus, and against Kurds and Armenians. I suggest you present your ideas sensibly.
«این نیز بگذرد»، گزارهای احمقانه است. چیزها یا بیاهمیتند، یا مهم. دسته دوم اگر آزاردهنده باشد میخراشد، آسیب میزند و تهنشین میشود و میماند. نمیگذرد.
افتتاحیه المپیک پکن نمایشی از دیسپلین و تسلیم است. جایی که انسانهای خالی از فردیت مثل بردههایی بیاراده، فرم و شکل میسازند. چین چنین جایی است، و خب به وضوح فرانسه اینطور نیست.
حالا که افتتاحیه المپیک پاریس چندان راضی کننده نبود، به نظرم یکی از زیباترین جلوههای بصری که میشه دید افتتاحیه المپیک پکن است. واقعا مراسمهای افتتاحیه المپیک رو به قبل و بعد از خودش تقسیم کرد و نمایشی فوقالعاده از چین مدرن و تمدن کهن آن بود.
میفهمم که هر آدمی نگاه خودش را دارد و من مثل او فکر نمیکنم. اطمینان دارم موقع سوار شدن به بعضی ماشینها مضطرب میشوند و از لمس برخی بدنها تهوع میگیرند. شاید بعضی از آنها فرزند معلول یا شوهر معتاد دارند. آنها در معرض سرقت، آزار و بیماری جنسی هستند. آنها رنج میکشند.
این جنده های ستاری هم جالبن، بعد ناهار میان تا آخر شب هم وایمیسن
کار خیلی سختیه بغل اتوبان تو سرما و گرما ساعت زیادی سرپا وایمیسن ولی در نهایت با چهارتا یعقوب یعقوب حقوق یه ماه من تو جیبشونه
نظمشون از بابت ساعت کاری و لوکیشن و مشتری مداری هم ستودنیه، پرشیا هم داره قیمت میگیره😂😂
مذهبِ سیستماتیک آدمهای دارای مشکلاتِ بزرگ را به خود جذب میکند. بیپولها، بیماران، آنها که عاطفه یا سکس از زندگیشان دریغ شده و مشابه. اربعین هم در جوانبی از منطقی مشابه تبعیت میکند.
پیرزن بدبخت اشک میریخت. گفت برای حسین است و دروغ میگفت. برای خودش بود. سالها بود مردی لمسش نکرده بود و از نظر مالی هم در فشار بود. او برای خودش غمگین بود.
در ستایشِ تنهایی اینکه، تلاشِ ما برای آلوده نشدن است، دور ماندن از تماسِ بین انسان با انسان. چون (در ناخودآگاه میدانیم) هر جماعتی، به نحوی، در جایی و زمانی «رذل» میشود.
گویا یارو دوستدخترش را در مناسبتی سینمایی بوسیده و گفته: «در این زمانه عشق مهم است.»، در روزهایی که آدمهایی زیر آوار ساختمان در آبادان مُردهاند و بسیار دیگرانی از فقر و ظلم در عذابند. به این فکر کردم که سطح و نوعِ دغدغههای یک تاپاله قرار نیست، غیر از این باشد.
سعی کردم به او عشق و محبت هدیه بدهم. انرژی مثبت بدهم، باورمندش کنم تا به خودش و قابلیتهایش ایمان داشته باشد.
و بعدش هیچ اتفاقی نیفتاد. چون آدمها برای حل مشکلاتشان به چیزی بیش از کسشر شنیدن احتیاج دارند.
دختر سعی میکرد قوی به نظر برسد. تمِ مکالمهاش شوخطبعی، محتوایِ جنسی و افتخار به خودِ بادکنکش بود. دلم برایش سوخت. … خوب میدانم که فقط آسیبدیدهها سعی میکنند قوی به نظر برسند … بقیه یا قوی هستند، یا نیستند.
حسین رونقی یک شخصیت نمایشی دارد. او به وضوح از مورد توجه بودن لذت میبرد. گاهی به این فکر میکنم که هر چیز مربوط به سیستمی احمقانه مثل جمهوری اسلامی دارای ایراد است. مثلا اپوزسیونش هم مثل خودش تخمی است.
پولدار شدن آدمها را تغییر نمیدهد، آدمها را افشا میکند.
بیپولی بالعکس است. آدمها را مظلوم میکند، ساکت میکند. آدمهای خطرناک را هم، طوری که معلوم نباشد رذل یا خطرناکند.
آرزوهایم را به یاد نمیآورم. ذهنم خالی است. رباتی شدهام، که اخبار را دنبال میکند. ادبیات برایم مرده، سینما هم و میدانم برای سالها سر از خاک بلند نخواهند کرد؛ برای خیلیهای دیگر هم. هیچچیز مثل سابق نیست. امروز پس از شنیدنِ خبر اعدامها از خودم پرسیدم، حالا باید چهکار کنم؟
هیچکس تصمیم نمیگیرد که بدبخت بشود. این حاصلِ تصمیمات کوچک و فرایندی زمانبر است. مشکل اینکه، این تصمیمات کوچک وقتی به تنهایی ارزیابی میشوند کم-اهمیت به نظر میرسند، با این وجود معمولا اثرِ تجمیعی ویرانگری دارند.
ویدئویی از پدری تماشا کردم که دخترش در شیراز گم یا ربوده شده بود. مردِ موجه و قوی بیاختیار اشک میریخت. به یاد آوردم استیصال حتا از مرگ هم بدتر است، که با اولی تو بر باد رفتن، زمین خوردن و نیست شدن را حس میکنی، در با دومی نه.
اگر کسی از تو تعریف کرد، نباید جدی بگیری.
چون نظرِ آدمهایی که از تو بهتر نیستند، اهمیتی ندارد.
آنهایی هم که از تو بهتر هستند معمولا فقط به یک دلیل چیزی مثبت میگویند، برای تقویت اعتماد به نفست.
در هر صورت بیاهمیت، و بسیار غیرِجدی.
گویا فردی تغییرجنسیت داده. به این فکر میکنم که آدمها میتوانند گاهی نظر نداشته باشند، رد یا تایید هم نکنند. بگذارند او زندگیاش را بکند. این چیزی نگفتن شاید آسان نباشد، ولی حتما مفید است.
ویدئویی از یارویی تخمی به اسم مجتبا شکوری میبینم. چرندیاتی میگوید و آدمهایی به او فحش دادهاند. او محصول جامعه مدنی دهه ۸۰ است، مثل فردوسیپور، رامبد جوان و بسیار شبیههایی. این یک نظر شخصی است که دلایلی دارد. همه این آدمها حالم را به هم میزنند.
پرسید کی میشود یک زندگی معمولی، مثل بقیه، داشته باشد؟ او متوجه نبود چهقدر زندگیاش (و خودش هم) معمولی است، چون بعضی آدمها دچار توهمِ تمایز هستند. زندگیاش تخمی هم بود. این دومی را میدانست.
«مشروب نمیخورم. دختر خوبیام.» دخترِ بدبخت گفت.
به این فکر کردم که این بدبخت چهقدر از فردیت تهی شده است. او بدنش را به مثابه اموالِ خانواده، سنت، یا جامعه میدید، با اینکه ترجیحش نبود. شاید از سرِ ترس، یا خایهمالی چنین میکرد. البته اهمیتی هم ندارد.
درباره اینکه مردم داخل ایران نباید رای بدهند، گفت. همزمان از روی میز پسته ورمیداشت و با ویسکی میخورد. اضافه کرد هر آدمی قیمتی دارد و مبارزه مهم است. نگاهش کردم. شبیه مبارزها نبود.
مربایِ گلِ محمدی را بو کردم. عطر داشت. گفتم میدانم که پختنِ گلِ تازه سخت است و برایِ درست کردنش زحمت کشیده. نگفتم از خوراکیِ شیرین بدم میآید. چند قاشق خوردم، لذت بردم و از او که غذایش را با من تقسیم کرده بود، تشکر کردم. خوب میدانم که محبت چه چیزِ مهمی است.
ما-تا جایی که میدانم- قرار نیست دوستانِ زیادی داشته باشیم. نتایجِ یک تحقیق میگوید، ما بیش از نیمی از تمام وقت زندگیمان را به فقط پنج نفر اختصاص میدهیم، چون کیفیت دوستی با وقتی که برای آن صرف شده است معین می شود. داشتن بیشتر از پنج دوست واقعی به احتمال زیاد غیرممکن است.
ویدئویی از تهران دیدم که گویا افرادی به مناسبتِ چیزی مذهبی مایعی احمقانه را داخل لیوان پلاستیکی ریخته، و به رهگذرها تعارف میکنند. آسیب به محیطزیست، آوردنِ مذهب به عرصه عمومی، نوشیدنِ زباله، ترافیک. تفریحِ اراذل چنینچیزی است. مشمئز شدم.
فرد سالمند گاهی نیازهایی ویژه دارد. برآورد کردن این نیازها ممکن است انتخاب اعضای خانواده نباشد. واضح اینکه این وظیفهشان هم نیست. تحت چنین شرایطی سالمند میتواند در مراکز ویژه زندگی کند، این شرمآور نیست. منطقی و معقول است.
ما برای مشخص بودن مخاطب این پاسخ، توییت خانم سیبآ رو کوت کردیم. اما بعد که واکنشها و مخالفتها رو دیدن گویا خصوصی یا حذف کردن و توییتشون از دید خارج شد.
جهت ثبت در تاریخچه این رویداد شگفتانگیز تصویر توییتشون را اضافه میکنیم.
تحت فشار ایدئولوژی، حجاب اجباری و دیگر آزارهایِ یک سیستمِ فاسد، یک مصدومیت سنگین و دوری از ایران هم. خوب که نفسی میکشد. برای کیمیا خوشحال شدم.
-دوقطبی را دوست داشته باشیم یا نه، او در برابر سیستمی ایستاده که متولی تضییع حقوق شهروندان و مشخصا زنان ایرانی است. با او همدل هستم.
نمیدانی خودت را چند بار نوشتهای، از نو. هر بار وقتی فکر کردهای که این دیگر برداشت نهایی است، گفتهای بهتر از این هم میشود. پس قصهای، صحنهای، نقطهای را تغییر دادهای. یک جا نایستادهای، نگاهت به جلو بوده. باید دوباره نوشت خود را، هر لحظه، هر ساعت، هر سال، تمامِ عمر.
ویدئویی از یک بازیِ احمقانه با نامِ مافیا دیدم. به نظرم مشکلِ اصلی نه ابلهانه بودنِ محتوایِ بازی، که طولانی بودنِ آن است. و خب احمقها معمولا زیاد و طولانی حرف میزنند. این دو به هم ربط دارند.
مُد (به تنهایی) تو را سکسی نمیکند. این تجربه است، که آدمِ سکسی میسازد. ذهنِ تصویرساز تو را سکسی میکند. برای سکسی بودن، باید تمرین کنی، بیاموزی، زندگی بکنی.
کمی خسته از تلاشِ روز، خواندن رمانی ایرانی را شروع میکنم. چنان لذتبخش که آرزو، که کاش نیاز به خواب نداشتم. و زندگی، که لابد، همین است: عطشِ لذت بردن، تصاحب، انجام و بیشتر.
۲. در حینِ مکالمه (،بحث یا مشاجره) دو نفر فقط اگر نظری جدی دارید، ابراز کنید. اظهارنظرهایی از نوعِ آفرین، خفهشو، من هم میخواستم همین رو بگم (و مشابه) ارزشِ گفته شدن ندارند. اینها فقط شخصیت شما را زیر سوال میبرند.
سخنرانیِ امروز خامنهای و سکوتش در مورد کشته شدن #مهسا_امینی بیاحترامی به مردم ایران است. او معمولا از سه چیز سخن میگوید. ۱. دشمن، که موجودیتی مبهم و انتزاعی است، ۲. رهبر یا فرمانده که خودش است، و ۳. مردم که از نظرش بردگانی فرمانبر هستند. کاش این دیکتاتورِ متوهم زودتر بمیرد.
مشکلِ دختر این نبود که پارتنرش آدم بدی باشد. مساله اینکه، او خودش نخواستنی بود. دختر این را نمیدانست، یا توان پذیرفتنش را نداشت. فرقی هم نمیکرد. تهش میرسید به کلاس موفقیت رفتن، «دلخوشیهای کوچک زندگی»، مذهبی شدن، سکسهای بیدلیل، تراپی بازی کردن یا کسشرهایی مشابه.
آدمِ معقولی بود. صاحب فکر در فلسفه، بسیار آشنا با ادبیات و سینما. الان در اینستاگرام دیدم که کسخل شده. آدمها از دست میروند. این حیف است و اجتنابناپذیر.
۳. دیگران با شما صحبت میکنند، دانشآموز کلاس اخلاق شما نیستند. اینکه وسط بحث از لزوم رعایتِ ادب بگویید، انحراف از موضوع بحث و خودِ بحث است. بدانید که در یک مکالمه جدی تنها انتقالِ مفهوم اهمیت دارد، نه حفظِ وجهه، و البته نه رعایتِ آداب.
زن و مرد وارد درمونگاه شدند...مرده رو دو هفته قبل عمل كرده بودم؛بعد معاينه گفتم:مگه نگفته بودم بايد شورت تنگ بپوشی؟
زنش گفت:بخدا آقای دكتر،همه جا رو گشتيم،نداشتند...
گفتم:كجاها رو گشتين مگه؟
گفت:تمام داروخانههای شهر رو!
گفتم:آخه از كی تا حالا،شورت رو توی داروخونه میفروشند؟!
دانستنِ خبرِ مرگ آن نویسنده غمگینم کرد. به یاد آوردم که سرطان به هیچچیز ربط ندارد، آدمها را درگیر میکند، و میکُشَد. این فرایندی (تا حدِ زیادی) تصادفی است.
عکسِ بسیار موردعلاقهام از علی مطهری در حین ثبتنام برای ریاستجمهوری.
حدس میزنم در تکتک لحظات زیستیش در حال ارتکاب یا فکر کردن به چیز جسمانی باشد. خوردن، نوشیدن یا سکس. شبیه به یک حیوان.
یکی از راههای دوست داشتن انسانها برآوردن نیازهای سادهی آنان است. اگر جایی میهمان بودید و چیزی سرو شده، پیش از رفتن میشود ظرفها را شُست.
در خیابان اگر آدمِ گرسنهای دیدید، میشود برایش غذایِ سادهای خرید.
از پیک که غذا آورده بود، سوال کردم برایش آب یا قهوه میبیاورم؟ فکر کرد مسخرهاش میکنم.
فکر میکنم روابط انسانی طوری ناخوشایند دچار پیچیدگی شدهاند. اطمینان دارم ما به میزانِ زیادی سادهسازی و حدی معقول از صداقت نیاز داریم.
۴. بدانید دانستن اجباری نیست. وقتی طرف مقابل به دلیل ضعف در ادراک یا بیمیلی نظرتان را متوجه نشد، بحث تمام شده است. ادامه ندهید. تکرار نکنید.
-اینها پیشنهاداتی حاصل از تجربیات شخصیِ من هستند، نه لزوما درست، و نه ضروری برای اجرا. فکر کردم شاید بیانشان برای کسانی مفید باشد.
دو پسر نوجوان به زبانی اروپایی حرف میزنند. منطقِ مکالمهشان مجابم میکند، که شرقی باشند. چشمی میچرخانم تا ببینم. برعکس همه که در سونا لختند، با مایو نشستهاند. شرقی هستند. چند دقیقه بعد به زبانی دیگر حرف میزنند که میشناسم. میگویند بلند حرف نزنیم این یارو چپچپ نگاه میکند.