من قاصدک فوت کردم. شمع کیک تولدم رو فوت کردم. من وقتی ستارهی دنبالهدار دیدم دستامو به هم چسبوندم؛ من آرزو کردم. چرا نشد؟
۲۰ سالگی بیا همون سالی باش که منو به آرزوهام میرسونه و نزدیکتر میکنه...
من توی دعوا و دراماهای مهم زندگیم همیشه بعد از دوهفته، یک ماه و حتی بیشتر که میگذره تازه حرفایی که میخواستم بزنم رو متوجه میشم و دیگه خیلی دیر میشه.
برای همین همیشه یه عالمه حرف و گلایه توی دلم میمونه و هیچ وقت نمیتونم به زبون بیارمشون...
من اونقدر روی افکار ادم ها و از اینکه حرفام شاید ادمای دورم رو اذیت کنه حساسم که میتونم بخاطرش تا ساعت ها خودم رو سرزنش کنم.
و از خودم بخاطر این حجم از اهمیت دادن متنفرم!
شب ها با خودم تنهام و توی افکارم غرق میشم
هر شب برای خوابیدن تلاش میکنم و درگیرم و این درحالیه که با ذهنم میجنگم
تمام اتفاقات رو مرور میکنم...
ولی انگار درون یک مه غلیظ گم شدم!