Yanılmıyorsam bir filmin tabiatta öylece var olmadığını, birileri tarafından yapıldığını, kendi gözüne, açısına ve gerçeklik bahçesine sahip bir şey olduğunu küçükken TV’de şu girişi izlediğimde sezmiştim ilk kez…
Bilin bakalım hangi muhteşemliğin, müzik tarihindeki hangi hakikati muazzamanın, grunge’ı madchester’ı çıkarmış 90’larda bile tapınağı dikilebilecek hangj albümler tanrısı albümün 25inci yılına giriyoruz 2023’te?
Filmler diziler kullan kullan bitiremediler, Mezzanine lives on…
İnsanlar meme'lerle filan sarmış ama acayipler acayibi bir tivit bu. Pagliacci maskesinin altından Pagliacci suratı çıkması gibi bi şey - hani, korkunç olmasa komik olurdu cinsinden...
Acaba anlamını mı bilmiyor (gayet mümkün) yoksa cidden burada kast edilen şeyi mi kast ediyor?
Diyor ki: 👇
PDF'den Word'e metin aktarırken ortaya soldaki gibi amansızca kesilip paragrafa dönmüş satırlar çıkarsa birleştirmek şöyle yapabilirsiniz:
Bul ve Değiştir'i açın, Aranan'a ^p yazın, Yeni değer'e ise tek bir boşluk.
bu kadar basit bir şeyi nasıl bilmiyordum 🤦♂️
If you spend a lot of time copying text from PDFs into Word like me, I hope this tip might be useful! If the PDF ends up broken up over lots of lines, there's no need to fix it manually. Just go to find and replace, type ^p into find, and one space into replace. Pics below :)
Bazı geceler bir insomniya sporu olarak 1992'de Pasifik Okyanusu'na dökülüp seneler boyu dünyayı yüzerek dolaşan plastik ördeklerin akıbetini düşünüyorum. En son yıllar önce Kuzey Buz Denizi civarında görülmüşlerdi...
İyi misiniz vakvaklar? Şimdi otuz yaşında olmalısınız.
Bu yazıyı Arrival filmi gösterime girdikten sonra yazmıştım. Dilbilimsel görecelik anlayışı yani yaşadığımız gerçekliğin kısmen konuştuğumuz dil tarafından belirlendiği fikri, en azından bir anlatım aracı olarak müthiş ilgimi çekiyor.
Kanımca dünyanın en pür, en kişilikli filmlerinden biri. 👇
Anlattıkları tasarımla kökten bağlantılı ama filmin kendi tasarlanmış gibi değil de yepyeni yabancı bir dünyada kendiliğinden gözlerini açmış sihirli bir mahluk gibi.
Ben diyeyim dünya-film, siz deyin devran sineması.
Jacques Tati, muazzam bir komedi koreografisiyle, teknolojinin ve modern şehirleşmenin yarattığı kafa karışıklığını anlatıyor. Kelimelere nadiren ihtiyaç duyan bir mizah başyapıtı. OYUN VAKTİ.
Şu güzelim kitabın okunması için yeterince çaba sarfetmemişim gibi geliyor bana ya. Belki Mehmet Açar arkadaşım ve meslektaşım diye, ne bileyim ayıp olur diye... 🤷🏻♂️
Benim gibi Kafka’yı, Solaris’i, The Shining’i, hatta belki Anayurt Oteli’ni de seviyorsanız aciliyetle öneririm.
📍Anti Kahraman Nedir, Ne Değildir?
📍Kahramanın Çöküşü
📍Cadılar, Femme Fatale’ler ve Vigilante Hikayeleri
📍Taxi Driver, Joker, Kill Bill, American Psycho, The Girl with the Dragon Tattoo ve daha fazlası…
Hayal Mahmuru’nun yeni bölümü yayında!
Notebook'a Metin Erksan'ın Sevmek Zamanı üzerine yazdım.
Son zamanlarda edebiyatta ve sinemada adalar meselesi çok ilgimi çekiyordu zaten, güzel bir denk geliş oldu...
Gönül isterdi ki buna daha cool bi cevap verebileyim, Ghost in the Shell'dir, Cowboy Bebop'tır, Serial Experiments Lain'dir, efendime söyleyeyim Ergo Proxy'dir filan diyebileyim ama işte... 🤷♂️
Satoshi Kon ne diyordu peki bu işe, ne diyecek, bayağı çalmışlar yahu diyordu. Şu söyleşisinde de görebilirsiniz - Aronofsky homage o canım homage demiş bi de hfsfghh 🤦🏻♂️
Freud'dan laf açılmışken "aile romansı" dediği şey de bayağı ilginç ya:
Çocuk ailesinin gerçek ailesi olmadığı, bir yerlerde genellikle de daha yüksek sosyal statüde bir gerçek ailesi olduğu fantezisi kuruyor, Freud'un tarifince.
Buna göre Harry Potter pür aile romansı mesela🤷♂️
“Elinizde sınırsız bütçe olsa ne çekersiniz?” sorusuna “Bir fincan kahve bir buçuk dolar olabilir, 3 ya da 5 dolar da olabilir ama 120 dolarsa o kahveyi içmek gayriahlakidir. Film yapımı için de bu aynen geçerli” cevabını vermişti dekalogmeap.
Bu arada, Mavi’cilerdenim.
Modern bir ahlakçı ama daha ötesi şimdiki zaman bilgesiydi. Kader ve tesadüf ana temalarından biriydi. Bir keresinde Derek Malcolm'a "Kaderin hayatın önemli bir parçası olduğuna inanıyorum. Kendi hayatım da dahil" demişti. İyi ki doğmuşsun... / Krzysztof Kieślowski
İtiraf edeyim ki 1999'dan beri Neo'nun beyaz tavşanı takip etmeyip, Trinity ile tanışmayıp, The One olmayıp, Matrix gerçeğini sadece hacking marifetiyle öğrendiği, buz gibi high-tech komplo sineması tadında bir alternatif versiyonunu izleyebilmeyi de hayal etmişimdir hep. :)
Harika film. Sinema dergisinin 90’ların En İyileri listesinde 1 numaraya yazmıştım.
Abarttım mı, belki biraz ama böyle heyecanlanmalar olmadıkça da listeciliğin ne tadı var… 🤷🏻♂️
John Sayles'in Lone Star filmi, Amerikan yerlileri, Afro Amerikalılar ve Hispanikler üzerine uygulanan sistematik asimilasyon politikalarına dair bir resim sunmakla kalmıyor saat gibi işleyen gizemli bir öykü de anlatiyor. 90'lı yilların en iyi filmlerinden biri.
Hani çocuksundur, babaannen seni sokaktan eve çağırmaya kalkıp yanlışlıkla Yüce Eskiler'den birini uyandırır, sen de ömrünün kalanını modern dünyanın aklını yitirişinden sorumlu yaşamaya mahkum olursun...
Eminim herkesin başına gelmiştir.
Seneler boyu Metin Erksan'ın inanılmaz Suçlular Aramızda'sında kullanılan şu müzik nedir diye merak ettim durdum. Parçayı dinlemek için açıp açıp filmin aşağıdaki sahnesini izledim.😄
Sonra Shazam çağı imdada yetişti: Shelly Manne and His Men'in En Passant'ıymış meğer.
Yani bu sorgulama bir bakıma "mutlak güç mutlaka yozlaştırır"ın karşısına belki daha korkutucu bir şeyi, "mutlak güç gayri-insanileştirir"i koyar.
Ve bir anlamda, kitleleri yek elden kurtarabilecek kişi artık kitleleri umursamaz, sadece kendi kurtarıcı-kimliğini umursar der...
Doğuştan retro bi foto resmen, elle çizsen bu kadar 90'lardan çıkma yazar resmi olmaz:
Hırka olarak fazla mesai yapan gömlek, ikinci gözlük ipi, CRT ekran filtresi, bunca kitap içinde yer açamam ekranın altına girsin tipi slim kasa, üff sanne salak insan tekiri... ne ararsan var
Bu filmde adadaki yağmurlu sahneler harika görünüyor, o yüzden Metin Erksan'ın Ercan Kesal'la yaptığı söyleşide adadaki yağmurların suni olduğunu söylediğini gördüğümde çok şaşırmıştım.
Amerikan sinema tarihinde şöyle derin etki sahibi bir dörtlü çıkarabilecek kaç kişi var acaba?
John Cassavetes ve Gena Rowlands Amerikan bağımsız sinemasını başlattı desek yalan olmaz, 70’lerin çoğu yönetmeni onların stüdyo dışı çabasına bakıp “biz de yapabiliriz” diye düşündü.
Tutkulu uğraşımız için muazzam önemi bir yana, civarında olduğunuzda yaşama şevkini, konuşma dinleme izleme şevkini, paylaşma şevkini ve genel olarak insana inancınızı artıran eşsiz bir arkadaştı…
Murat Özer'i kaybettik. Bizim camia için ağır bir kayıp. SİYAD'ın unutulmaz başkanlarından biriydi. Her şey bir yana 30 yıllık arkadaşımdı. Birlikte çok şey paylaştık. Acımız büyük. Seni çok özleyeceğiz ve hiç unutmayacağız Murat
Bu draft beni epey şaşırttı.
Bir kere Kieslowski’nin harikulade Mavi’sinin bu kadar sevildiği bir dünyanın var olması müthiş güzel bir sürpriz.
Ayrıca: Köprü Üstü Aşıkları’na bu sevgi nedir arkadaşlar, bilseydik hayatımızı ona göre yaşardık hahah
Seyircisini hipnotik bir yolculuğa davet eden Jim Jarmusch imzalı 'Sadece Âşıklar Hayatta Kalır'
@mubiturkiye
'de gösterimde.
@aytacsenem
'in kaleminden film üzerine;
🔗 'Boş Zaman Virtüözleri':
Belki bu meseleyi en iyi Neuromancer-meapları William Gibson ifade etmiş, buyrun:
"Bir an için o güzel mavi gözlere baktı ve memelilere özgü bir içgüdüyle anladı ki aşırı zenginlerin artık insan olmakla en ufak alakaları yoktu." - Count Zero'dan
My career as an sf writer basically started from assuming this. “And, for an instant, she stared directly into those soft blue eyes and knew, with an instinctive mammalian certainty, that the exceedingly rich were no longer even remotely human.” -Count Zero
Satoshi Kon aramızdan ayrılalı 11 yıl olmuş dün. Benim için hâlâ gelmiş geçmiş en iyi anime yönetmeni ve bu sanatı merakla takip etmemin başlıca sebebi...
Çok sevdiği yansımalarla analım:
Hayal Mahmuru'nda dil, yazı ve kitaplarla ilgili filmler üzerine bölüm yapalım demiştik, tek videoya sığmamış, ikiye taşmıştı (hem de ne taşmak!)... Bahsederim dediğim birçok şeyden de bahsedememiştim, bari bi kısmını buraya yazayım.
Aklına güzel bi şeyler gelen eklesin :)
Filmlerde kitaplar, sinemanın kitaplardan aldıkları, alamadıkları, yazar evrenlerinin sinemadaki karşılıkları, Stanley Kubrick vs. Stephen King ve The Shining…
Kutlukhan Kutlu İle Hayal Mahmuru’nun yeni bölümü yayında!
👉🏼
“tüm zamanların” nedir ya, multiverse’de yaşadığımıza bu kadar mı ikna olduk?..
it’s called “gelmiş geçmiş” goddamit
(dünyanın en geç kalmış itirazları)
Bilimkurgunun ve ondan da çok süper kahraman janrının aslında sıkça ele aldığı bir konu bu zaten: Güç ve imkan konusunda diğer insanlarla arasında devasa uçurumlar oluşmuş kişi, insanı artık ne kadar umursayabilir?
Bu yazı vesilesiyle şu "çocuğuyla sadece Klingonca konuşan baba" vakasını da ayrıca bir analım.
Evet, dilbilimci d'Armond Speers 90'larda yeni doğmuş çocuğuyla üç yıl sadece Klingonca konuşuyor. Ana dil olarak edinecek mi görmek için😲
Yapay dillere yani birilerince mahsus kurulmuş, icat edilmiş dillere oldum olası meraklıyım. Hele ki hepten mucidinin keyfi için kurgulananlara. Tolkien'in dilleri gibi.
Bu yazı da bunun üzerine: Quenyadan Kentağzı ve Bâleybelene yapay dillerin büyüsü.
VHS günlerinde bize bu filmi kaydeden arkadaş kısa kaset kullanmış, final sığmamış… filmi verirken “kaset yetmedi ama sonunda adam koşuyor işte” demişti.
Ya Mike Leigh kusura bakma, harika film hakikaten filan ama hala gördüğümde ilk aklıma gelen şey: sonunda adam koşar.
8 yıl önce çeviriyle geçinme hayali üzerine şöyle bir yazı yazmıştım. O zamandan beri şartlar hep daha da güçleşti.
Bugün Dünya Çeviri Günü. Tüm güçlüklere rağmen geç saatlere dek ışıkları açık tutan o iflah olmaz tutkunlara selam olsun. :)✌️
Biraz bağlam o zaman:
Dr. Manhattan'ın Mars inzivası yanlış anlaşılan / anlaşılamayan bir öncü zihnin resmi filan değildir... basbayağı insan olmakla, insani tecrübeyle tehlikeli bir kopukluk yaşamakta olan birinin resmidir.
O zamandan beri de “sinemasal evren olarak avlu” mefhumuna özel bir ilgim var, birbirine bakan apartmanlar, hepsi birer sahneye dönüşen penceler filan, nerede varsa ben oradayım :)
İlginçtir, çeviri ve edebiyat harici bir konuşmada bir araya gelmek öyle çok da kısmet olmamıştı galiba.🤔 Paul Verhoeven isabet oldu çünkü sinema yazmaya başlama hikâyemde Verhoeven'ın önemli bir yeri var... Keza,
@VinoOkyay
ile beraber çalışma hikâyemizde de. :)
BENEDETTA’yı ve Paul Verhoeven'ı onlardan saatlerce dinlesek yorulmayız.
Sevin Okyay ve Kutlukhan Kutlu’yla canlı yayınımız 7 Şubat Pazartesi 20:00’de MUBI’nin YouTube kanalında.
Uzaya açılmanın dünya ülkelerinin ortak çabasıyla olması gerektiğini söyleyen
@carolynporco
, kısaca a) Mars'ı filan terraform edemezsiniz, ve b) o paraya dünya re-terraform edilir, kötü gidişattan kurtarılır diyor.
Buyrun TED Talk'u:
via
@YouTube
The Conversation’dan gittik dün madem, onun ruhen devamı Enemy of the State’i izlerken sinema sanatına dair bi şey fark ettim:
Filmlerde ne çok sarman var ya! İkonik kedilerin epeyce kısmı sarman. Helal size sarı tekirler, sinemayı bayağı ele geçirmişsiniz, alın bi saygı duruşu
Kutlukhan Kutlu, Bu Film Hakkında Konuşmalıyız serisinin yeni bölümünde kara film külliyatına eşsiz bir katkı yapmış Coen Kardeşler’in ilk filmi KANSIZ / BLOOD SIMPLE'ı odağına alıyor.
"Bu Film Hakkında Konuşmalıyız"ın yeni bölümü YouTube kanalımızda:
Elevator To The Gallows (1958) score was composed and performed by Miles Davis in a one session recording while he watched a screening of the film. He took notes while viewing the rough cut and then invited 4 fellow musicians to record it without preparation in one go.
Yapay dillere yani birilerince mahsus kurulmuş, icat edilmiş dillere oldum olası meraklıyım. Hele ki hepten mucidinin keyfi için kurgulananlara. Tolkien'in dilleri gibi.
Bu yazı da bunun üzerine: Quenyadan Kentağzı ve Bâleybelene yapay dillerin büyüsü.
Bazen tür için anlamı karakterin ününün gölgesinde kalıyor ama ilk film 80’ler korku sinemasında bir devrimdi. Hâlâ da her gençliğin temel buhranına tercüman:
Önceki neslin yediği haltlar nasıl dinmek bilmez bir kabus suretinde kucağınıza bırakılıp günlerinize musallat olur…
Of Gibson kendi paylaşmış Neuromancer’ın yeni çevirisinin kapağını, felaket cool bi durum. Bilimkurgu tarihinde cidden yeni bir şeyin ortaya çıktığı o büyülü anlarındandı sonuçta bu roman.
Daha da cool’u kitabın İstanbul’da geçen kısmından bir pasaj paylaşması olurdu sanırım. :)
Hazır çevirmenin metindeki payını ve karakterini konuşuyoruz, vaktinde tam bu konuda bir yazı yazmıştım. Çevirmene araştırmacı-yaratıcı olarak bakan, oyunculukla paralellikler kuran bir yazı.
YA DA "niçin kitap kapaklarında çevirmen ismi olmalıdır" :)
Kıyamet filmleri dizileri izleyip durmanın getirdiği nokta: şu her şey nasıl icat edilir kılavuzunu sürekli el altında tutuyorum.
Gerçi felaket üşenirim kesin. Artık kitap benden, icat sizden sevgili postapokaliptikler…
Mademki geceler uzuyor The Night is Short, Walk On Girl!
"Ne geceydi ama filmleri" diyebileceğimiz o çok sevdiğim mini türün baş döndürücü üyelerinden. :)
Paris, Texas. :(
Yayına kadar listeden düşmüş güzelim film. Bir nevi gerçekti, hayal oldu vakası.
Gerçi hayal olmak sana daha çok yakışıyor tekinsiz yârim.
"İstanbul 2099"un hazırlıklarından beri İstanbul üzerine okumayı bırakamıyorum.
@pinar__erkan
'ın şu harika programı da podcast dinlemeye alışmamı sağlayan bir diğer Açık Radyo programı olmuştu (Didik Didik Freud'la beraber). Kent tarihi ve öyküleri meraklısına hararetle önerilir.
Neredeyse kırk yıl önce şu sahneyle tanıştığımdan beri basbayağı hayatımın soundtrack’i olan Blade Runner Blues’un bestecisi Vangelis esir’e karışmış.
Sonsuz minnet, Afrodit’in Çocuğu ve future noir’in kalbi…. 🖤🖤
via
@YouTube
Hangi filmin içinde yaşamak istersin diye sordular, Blade Runner dedim. Distopyaysa da distopya, elin ütopyasından iyidir.
Distopyaların eğitim almaya geldiği yerden, beni gerçeğin karanlık ihtimallerine karşı biraz da olsa manen tahkim eden o nostaljik geleceğe selamlar...
Kutlukhan Kutlu’nun konuk olduğu 67. Bu Hafta Ne İzlesem? perşembe sabahı geliyor. Dergi tadındaki e-bültenimize hala abone değilseniz, bağlantıya tıklayıp e-posta adresinizi bırakmanız yeterli.
@kutlukhan
==>>
Bir keresinde Mina Hanım, Bir yemek bir de şiir konusunda dilimi hiç tutamam, hayatta başıma ne geldiyse bundan geldi, demişti.
Elimde değil, bu fotoğrafı ne zaman görsem aklıma o sözü geliyor. :)
Şu acayip kitap hala Türkçede yok, di mi ya?
Başta “yazar zaman yolculuğuna dair tüm klişeleri kullanmaya and içmiş herhalde” dedirtir… Sonra bir bakmışsınız zaman gezgininin kendi versiyonları dışında kimseyle bağ kuramadığı tuhaf mı tuhaf bir izolasyon öyküsüne dönüşmüş.
Muazzam bi belge bu söyleşi, kendi başına sinema tarihinde hatırı sayılır bir yere sahip desek abartılı olmaz.
Truffaut’nun 400 Darbe’si hakkındaki bölüm ise özellikle komik ve iki tarafın sinemaya yaklaşımlarındaki farkı göstermesiyle de epey aydınlatıcıdır.
3. binyılın şaheserlerinden şu unutulmaz cadı sabbatı misali sahneyi hâlâ açıp açıp izliyorum ben ya...
Yalnız şarkının Latince sözleriyle ilgili karışıklık, ilginç paralel yorum dünyaları açmış herkese galiba - yönetmen dahil. :)
via
@YouTube
Wim Wenders 80'ler sonunda kıyafet tasarımcısı Yohji Yamamoto'yla bir araya geliyor ve şehirlerin, giysilerin ve ekranların dokuduğu yeni hayat üzerine bayağı ilginç bir günce film ortaya çıkıyor:
Notebook on Cities and Clothes.
Ya da Until the End of the World'e giden yol...
Geoff Dyer. Alacağın olsun. Bir şeyler okurken kıskançlık duymaz, helal ne güzel yazmış derdim hep ama bu iki kitabı basbayağı kıskandım. Özellikle Zona’yı. :)
Soldaki film, sağdakiyse müzik konusunda okuduğum en ilginç kitaplar arasında hâlâ.
Podcast de harika bu arada 👇✌🏼
“Dante ile Shakespeare dünyayı aralarında paylaşır; bu iki ada eklenebilecek üçüncü bir ad yoktur” demişti T. S. Eliot.
Commedia’nın derinliklerine bir daldınız mı, artık bir parçanız hep orada yaşıyor galiba… 700. ölüm yıl dönümünde en derininden şükranlar, Dante Alighieri
2022 sonlara doğru iyi William Gibson yaptı yalnız:
İthaki'den çıkacak yeni Neuromancer çevirisini Gibson twitter hesabından duyuruyor, Apple TV+ Neuromancer dizisi çekeceğini açıklıyor, The Peripheral uyarlamasının ilk sezonu final yapıyor filan...
Gerçi düşündüm de bitirmesem ne olacak, hayatta diploma gerektiren hiçbir iş yapmadım, niye rüyamda bu kadar takıyorum izahı yok, resmen endoktrinasyon. :P
Okura sitem kısmı bir yana ilginç konu bu bence ya. Her çevirinin akıcı, sürükleyici filan olmasını bekliyoruz, oysa her kitabın orijinali akıcı yada sürükleyici olmuyor. Lazım da değil zaten.
Hatta çevirmen "kolay okunurluk" için yazarın dilini yanlış bile temsil edebiliyor.
Türkçe bildiğinden emin, biraz da kitap okuyan herkes okuduğu metnin iyi çeviri mi yoksa kötü mü olduğu konusunda karar vermede kendini kolaylıkla yetkin sayıyor. Sırf yabancı dilde bir anlatı ona tuhaf görünüyor diye bunun sebebinin kötü Türkçe olduğunu şıp diye anlayabiliyor.
Gitgide yavaş okumaya inanır oldum ben de. Hakikaten her geçen yıl daha da yavaş okuyorum.
Cümleleri ve paragrafları tekrar okumak, eşelemek istemediğim, hızlıca okumaya başladığım kitaplardansa sıkılır oldum. Okumak tekrar okumaktır derken bu kastedilmiyordu bence ama neyse 🤷🏻♂️
2021'de kaçırdıklarımın hepsini son güne sığdırmaya çalışınca planlanmamış şekilde yeni yıla bu filmle girdim. :)
Bence bir westernden çok Eski Batı'nın ölüm eşiğinde geçen bir dönem filmi bu. Western denen janrın beslendiği fikirlere düşlere ve imgelere çok güzel bir dalış...
Le Guin’in Zihinde Bir Dalga’sında “Bütün Mutlu Aileler” diye bir bölüm var Tolstoy’a ve meşhur girişine itiraz ettiği, aklıma o geldi. Diyor ki özetle, gençken Tolstoy neden bahsettiğini herkesten iyi biliyor sanırmış, sonra fark etmiş ki aslında nasıl bahsedeceğini iyi biliyor.
Freud'un hayatına Freudyen bir bakış diye tarif edilebilecek harika programın kitabı çıkmış. Ne güzel haber.
Pandemi başlarında podcast olarak keşfetmiş ve sayesinde podcast dinleme alışkanlığı kazanmıştım.
Otuz yılı geçmiş. Vaktinde Wenders'e çok da yakıştırılamamıştı ama benim için zamanla büyüdükçe büyüyen filmlerden...
Bu da başka bir milenyum hummasıydı. Gelecek böyle oldu mu peki? Rüyalarımızı kaydedip izleyemiyoruz belki ama bence oldu.
#WilliamHurt
Geceyarısı taymraynı 🧛♀️ olaraktan binyıl dönümü civarı sinemada genel olarak uyku ve yokluğu meselesinin ne kadar yaygın olduğunu bir hatırlayalım.
bir insomnia codex’i ya da the millenium has murdered sleep:
Bu vesileyle Keanu Reeves’in niçin sürekli John veya Johnny isimli karakterleri oynadığı meselesine de dikkatle eğilinmeli… bu işin içinde birtakım mihraklar filan mı var yoksa adam sadece aşırı Johnny tipli mi?
bkz. johnny mnemonic, john wick, johnny utah, johnny silverhand
#HarryPotter20thAnniversary
bana o maziyi, nostaljiyi ve kendi geçmişimi bir hız trenindeymişçesine duygudan duyguya sürükleyerek neden Harry Potter'ı sevdiğimi, onun benim için ne ifade ettiğini tekrardan hatırlattı. Şu an fazla duygusalım. Çok özel bir deneyimdi.
Dev bir Peter Greenaway hayranıyım, sinemanın alışkanlıklarının ortasına yaka paça dalışına bayılıyorum. Dille, kitapla alakalı The Pillow Book ve Prospero's Books'unu bol bol anıyorum hep ama benim için "the" Greenaway filmi, kitap-film değil oyun-film olan Drowning by Numbers
İşin Süpermenli süper kahramanlı filan kısmını Alan Moore gerek Watchmen'de gerekse kendi Süpermen öykülerinde gayet güzel anlatıyor zaten de işin bir de vahşi kapitalizmdeki o soğuk gerçek sureti var tabii...
İnanılmaz diyalog.
Tabii daha da inanılmaz olanı, gerçekliğini teyit etmek için gugılda "hazine ve maliye bakanı" "lan nasıl" diye arama yapmış olmam. Galiba gugıl best of'uma girecek bu...
Ki sizi temin ederim her çevirmen gibi gugıl'da çok çok tuhaf şeyler aratmışımdır hahah
En az 50 kez gördüğünüz film var mı demiş. Abartmadan demiş.
Hangi filmi kaç kere gördüğümüzü saymıyoruz, di mi ya? Öte yandan, olmaz mı... :)
Bi solukta şunlar mesela...👇