نمیدونم ولی حالا که کارشناسیام تقریباً داره تموم میشه یه حس از دست دادنی دارم؛ انگار دوست دارم تو این مدت باقیمونده بیشتر تو دانشگاه وقت بگذرونم و ببینمش.
دغدغه بزرگ من اینه که در برخورد با آدمایی که نه دیگه مثه قبل صمیمی هستین و نه اونقدر غریبه شدین که همو بندازید دور چجوری باشم؛ یعنی یه شکلی که آکوارد نباشه.
حس میکنم هر چی داریم میریم جلوتر، دانشکده داره بیشتر بگا میره و دیگه هیچی به خفنی قبل نیس؛ یکی از علتهای اصلیاش بنظرم عدم انتقال تجربه مناسب و درست از سمت سالبالاییها به ورودیهای جدیده.
الان بزرگترین کمبودی که تو ��ندگیام حس میکنم حضور کسیه که بتونم اتفاقات و لحظههای زندگیام رو باهاش به اشتراک بذارم؛ دلگرمکنندهس وجود آدمی که بهش امید و اطمینان داشته باشی.
یه کامیونه بهم راه داد، منم واسه تشکر براش بوق زدم و اونم با بوق جوابمو داد؛ از خوشحالی میخواستم گریه کنم. فک کنم باید یه فکری به حال خودم کنم چون در این حد احساساتیام.
همینجوری نشسته بودم این سالی که گذشت رو واسه خودم مرور کردم؛ از قشنگترین اتفاقات تا تلخترینش رو تجربه کردم و بنظرم برام سال خوبی بود. متفاوت و دوستداشتنی.
یکی از تیترهای روزنامه اینه که «همه شریف را به مقرراتش میشناسند.»، خیلی هم عالی، اما میشه بگید علت تاخیر یک هفتهای شروع این ترم که بیسابقه هم بوده و بنظر خلاف نظم و ترتیب همیشگیاشه، چی هست؟
شوخیها و مسخرهبازیهاتون با «نه» نشون داد که شعار «زن، زندگی، آزادی» چیزی بزرگتر از دهان شما بود و تا تغییری مثل یک انقلاب خیلی فاصله داریم. چه ایرادی داره اگر یه عده بخوان مخالفت و اعتراض خودشون رو با کلمهای نشون بدن که پشتش کلی حرف و باوره؟
توانایی ارائه دادن چیزیه که اگر بلدش نیستید سعی کنید هر چی زودتر تمرینش کنید؛ یعنی شما ته هر چیزی هم که باشی ولی نتونی همونو درست و حساب شده بیانش کنی فقط حوصله بقیه رو سر میبری.