تو پلیس+۱۰بودیم ی آخوندی اومدو بلافاصله شروع کرد خوشمزه بازی
(نمیدونم اینا چرا فک میکنن همه جا منبره)
اصرار داشت با عمامه عکس بگیره
گفت آخه سری قبل بدون عمامه عکسم بد شد
بابامم نه گذاشت نه برداشت گفت قیافه باید خوب باشه تا عکس خوب درآد دیگه =))
خلاصهی رقابت احمقانه و بیانتهای ایرانیها:
پرستاری؟ ارزشمند نیستی چون پزشک نشدی
فیزیوتراپی؟پزشک ارتوپد که نیستی
عه پزشکی؟ نه خب تخصص که نداری
عه متخصصی؟ اوکی متخصص قلب که نیستی
مهاجرت کردی؟آمریکا که نرفتی
آمریکا رفتی؟ گرین کارت که نداری
عه گرین کارت داری؟ سیتیزنشیپ که نداری
خواستم پروداکتیو باشم و تو مترو پادکست «۹ راهکار برای مواجه با اضطراب» منیاز رو پلی کردم.
انقدر غرق گوش دادن شدم که یهو به خودم اومدم دیدم نزدیک بود ایستگاه مقصدو رد کنم و این خودش انقدر بهم استرس داد که ۶بارم پادکستو پلی کنم کافی نیست:)))
یه شلوارک پامه که از هودیم کوتاهتره. انگار هیچی زیر هودیم نپوشیدهم. داشتم میرفتم تو کتابخونه، نگهبان دست تکون داد. هندزفری رو که در میآوردم نمیدونم چطور بگم ولی یه لحظه یه اطمینانی داشتم که به فارسی میخواد بگه «خانم کجا؟ این چه وضعیه؟ اینطوری نمیتونی بری داخل.» با همون
داشتم به این پسره میگفتم دعا کن بمیره که یه پارتی خفن دعوتی. گفت من برای مرگ کسی دعا نمیکنم امیدوارم بعد از این حادثه تصمیم بگیره از سیاست کنار بکشه. هیچی دیگه سر همین دعوامون شد. اروپایی گوگولی بزمغز من چی بگم اخه؟!
یکی از ریاشورنسهایی که دلم میخواد پارتنر ایدهآلم بعد دعواها بهم بده اینه که
تو ماشین مرگ رویا از کوروش رو پلی کنه
و برگرده سمت من و باهاش بخونه:
از چی ترسیدی؟
ما که هر چی شد هر بار
بازم صد دفعه همو بخشیدیم
ی وقتایی هی میگم وای فلان فیلمو میخوام ریواچ کنم یا ی فیلمی با همون ژانر و تم میخوام
ولی در واقع من میخوام فضای زندگیم مثل زمانی باشه که داشتم اون فیلمو میدیدم