Kalp sevgiyi taşırken içindekini başkasının yüreğin de dökmek etrafındaki her şeyin neşelendiğini, gülüp oynadığını görmek istiyor sanki.Sevginin bu kadarını görmemiştim doğrusu!
Bazen bir toz olup gitmek istiyorum, çok uzaklaraaaa hiç kimsenin gitmediği,hiç kimsenin görmediği bir yere.Sonra düşünüyorum böyle bir yer var mı diye?
Bizi biz yapan ; hatalarımız,pismanlıklarımız,yarım kalmış şeyler, umutlar,hayaler değil mi?
O zaman neden kusursuz zannetiğimiz şeylerin peşinden gidiyoruz.