"otur şuraya...otur" bu kısım o kadar üzüyor ki beni. asi artık kurtulamayacağını anlamış alaz'ı yanında görmek, son dakikalarını eli elinde gözü gözünde geçirmek istiyor. alaz'ın ise kabullenemeyişini görüyoruz.
kahvaltı ederken alaz asi'yi bak bal bak asi burada reçel var bak peynir şurada diye darlasa ya ilk defa böyle bir ortamdalar alaz asi'yi memnun etmek için çabalar durur çay mı içersin portakal suyu mu ikiside olsun he asi canın ne isterse içersin ben bu hayallerde yaşayacağım
burada bebeği kabullenme gibi bir durumu yoktu ya aksine asi'nin "bebekten kurtulduğum ilk anda senden de kurtulucam" demesini hatırlayıp büyük bir çaresizlikle kapısına gidiyor korkusuna rağmen asi'yi kaybetmemek için son bir defa çabalıyor
bu kısım yaman'ı aldı benim gözümde öyle bir yere koydu ki. kendini kardeşlerinin önüne siper edişi ve bunu o anki içgüdüyle düşünmeden yapması.. elinde olsa o adamın gölgesinin bile asi ve cesurca düşmesine izin vermeyecek olması beni boğdu duvarlara fırlattı
"ben bunu sana yapamam" demesi o kadar özel ki allahımm berthe'nin dediği gibi iyi bir baba olacağını düşünmüyor deli gibi korkuyor ama asi.. mevzu asi olduğunda her şeyi göze alabiliyor bebek mi bakarız birlikte büyütürüz yeter ki asi yanında olsun yeter ki çıkıp gitmesin
of alaz o kadar alaz ki burda. bebek hala sikinde değil, hala iyi bi baba olacığını düşünmüyo, hala bi aile olabileceklerine inanmıyo falan sadece asi için gelmiş. becerebilirse yanında olacak, asi için neye teslim olması gerekiyosa ona teslim olacak öyle bi çaresizlik
alaz'ın yaman'ın yaşadığı acıyı hayal bile edememesine rağmen paylaşmak için çırpınması onunla hıçkıra hıçkıra ağlaması yanında olması, yaman'ın ilk günden beri küçük kardeşi olarak bağrına bastığı alaz'a açılması yanında ağlaması kardeşim demesi güvenmesi
abisi ve asi'nin yaşadıklarını öğrenmiş belkide geçmişinden tanıdığı bildiği adamı bitirmek için aksiyon almış plana ortak olmuş. gözündeki o üzüntüyü görüyorum alaz
bu sahne o sahne ya asi gözlerini kitleyip bakarken alaz'ın asla bakamayışı, o içinde verdiği savaşın eline koluna yansıması, müzik.. her şey o kadar yoğun ki şurada kalp atışlarını duyuyorum resmen
alaz "ben de" dedikten sonra asi'nin yüzünü avuçlarının içine alıyor ya sanki son kez gözlerinin içinde kendini görmek ister gibi bakıyor. o kadar yoğun bir an ki şakasız gözlerim dolmadan devam edemiyorum. kim bilir neler geçti o an aklından. asi bunu normalde söylemez +
burada sadece asi'nin ateşlendiğini ögreniyordu yüzündeki korku endişe allahım aklı çıktı karnındaki taze yaraya rağmen ayakları bir tarafına vura vura koştu ve en önemlisi pişmandı asi'ye yaşattıkları için
o kadar hayallerimin ötesinde ki fragman kaç gündür konuşuyoruz ama hikaye müthiş bir yere gidiyor aile oluyoruz sevgimizi göstermeye başlıyoruz. asi'nin tepkisi çok güzeldi o kadar kolay değil alaz soysalan daha çok çabalayacaksın. yaman ve alaz sahnesi zaten ruhumu söküp aldı
o kadar seviyorum ki burayı asi alaz'ın acısını kendi canı yanıyormuş gibi hissediyor alaz yarayı açan asi'yi korumak için her şeyi göze alıyor ikisi de birbiri için çırpınıyor
alaz'ın o gece asi'ye çekilmiş olması, kendini bir anda kapısının önünde bulması o kadar kıymetli ki. acı, pişmanlık, üzüntü, öfke ve o üstüne çöken karanlığın ardından ayakları asi'ye gitti. belki de kafasının içinde o kapıdan kovulmayacağına emindi
kapı eşiğinden dertli dertli asi'ye bakıp en azından bir not yazmalıyım düşüncesi içine girmesi sonrasında başucunda derin bir nefes alıp yoluna gitmesi..
asi'nin o kadar acı çekmesine rağmen anlatırken gülümsemesi.. alaz'ın son kısımlarda kafasını öne eğip ağlaması. iki eliyle birden asi'nin elini tutması detayına kalbimi bıraktım. hayır bırakmam gidemezsin der gibi sıkı sıkı yapışmış
ay ay burası en sevdiğim aslaz yerlerinden biri. şımarık zengin veledi alaz soysalan sokak kızı asi'yi öpüp bir güzel kafayı yiyor. sonrasında nereye gidiyorsa onu da götürmesi için yalvarıyor. alaz'ın "beni de götür" demesinden sonraki o bakışmalarını aşamıyorum resmen.
favori sahnelerimden olabilir burası "sen BİLE beni durduramazsın" kıza verdiği değere bak sırf çatıda geride bırakmadı en zor anında omzunda ağlamasına izin verdi diye ha
bebeği birlik- kısmında yüzündeki o ufacık birlikte olma umuduna üç saat zırladım resmen asi bebek yok dedikten sonra yüzünün kararması ne derken ki ifadesi korkuları her şeyi yüzüne yansıdı resmen çehresi soldu
bu haberin boşuna yapılmadığını biliyorduk zaten daha da kötüsü böyle ucuz bir haberi dizisinin bölüm saatinde yaptırmasıydı herkes her şeyi unutabilir ama ben bu rezilliği unutmam
kafayı yedim güzelliklerinden muhtemelen asi cehennemin dibinde sabahlayınca gitti buldu evine getirdi yatağına yatırdı başında bekledi uyanınca da SENİ ASLA YALNIZ BIRAKMAYACAĞIM dedi ve sarılma karşılıklı
bu sahneyi tekrar izleyince alaz bıçaklandığında neslihan'ın verdiği " ne yaptın sen?" tepkisi daha çok içime oturdu bir kere önceliği alaz'a ver ne olur
alazın asinin uyuduğunu gördükten sonra ki ona iyi gelmiş olmanın gururu varya böyle yüzünün halini unutamıyorum … — evettt oradaki gururlu hali.. muhtemelen hayatındaki ilk başarısı oldu asi'nin ona güvenmesi. dünyanın en huzurlu…
asi’ye her şeyi diyebilirsiniz(diyemezsiniz) gurursuz empati yoksunu diyemezsiniz bu kız daha alaz’ı doğru düzgün tanımıyorken bile çatıda bir başına kalmasına müsaade etmemiş birisi hayatındaki insaları her zaman kendi önüne koymuş umut’a annelik etmiş yaman ve cesur’un