Yük olur muyum diye düşündüğün yere ait değilsin. Kendini kısıtlamak zorunda hissettiğin yere ait değilsin. Anlatamadığın yere ait değilsin. Anlaşılmadığın yere ait değilsin. Kendini kendin gibi hissetmediğin hiçbir yere ait değilsin. Gurbetin de esaretin de yüzden.
Çok sevip çok sevileceğiz. Anlamlı ilişkiler kurup sınırlarımızı net çizeceğiz. Dostlarımızla kocaman sofralar kurup harika günler geçireceğiz. Hayat çok güzel ve biz bunu dibine kadar hissedeceğiz.
Kalabalık masalarda daldığın boşluk. Bir sürü insanın arasındayken yapayalnız hissettiren kimsesizlik. Yerinde duramadığın ama kalkıp da gidemediğin huzursuzluk. Sevgi görünce kendini hissettiren başı okşanmamış çocukluğun. Hepsi seni sen yapan ama seni senden eden şeyler.
İyi ki vardın. Bir zamanlar, bi yerlerde, yanımda çok güzeldin. Şu an burada olmaman hiç önemli değil. Bir zamanlar hayatımın olağan akışını değiştirdin için teşekkür ederim.
Eve dönerken evini yitirenler, bir dik duruşa ömür feda edenler, gülüşünün ardına kırk tane dert gizleyenler, hep çok sevenler hep daha çok kaybedenler, kendi merhametine yenik düşenler...
Geçmişte bi an var. Üstünden yıllar geçti. Ama her üzüldüğümde dönüp o ana ağlıyorum, kendimi her kötü hissettiğimde o anın kıyısında bağdaş kuruyorum.
İzahı olmayan bir huzursuzluk hali. İfade edemediğin, anlatamadığın ama içini kemiren garip bir his. Gitmeyen, kaybolmayan ama içinde sürekli bir şeyler yıkan tuhaf bir yalnızlık. Üstünden atamadığın, kaçamadığın bir kimsesizlik.
Bunlar bu satırların altını çiziyorsa Seyyidhan Kömürcünün "kalkıp sana bakmak oldu dünya" dedikten birkaç dize sonra "dedim belki de bir yere üzgün üzgün bakmaktır dünya" dediğini görseler intihar ederlerdi galiba...
Annesine mutlu bir hayat yaşatmak için çabalayanlar, içindeki çocuğu iyileştirmek için yaşayanlar, yolun sonunu görmese de yolda olduğu için mutlu olanlar...
Hiçbir yere ait hissetmiyorum kendimi. Ne bir şehre, ne bir insana, ne bir eve. Hiçbir yerde iyi hissetmiyorum kendimi. Olduğum her yerde eksiğim, aradıklarımda yarım. Üstelik öylesine bir his değil bu.
İçine dünyaları sığdırıp bu dünyada hiçbir yere sığamayanlar, kimsesi olmadığı için kendi kafasında yaşayanlar, nereye gittiğini bilmeden saatlerce yürüyenler, tek bir güzel gün için ömür boyu mücadele edenler...
"İntihar mektubunu şöyle bitirdi: Kalbimi kıran herkesi affettim ama umarım ben hâlâ nefes alıyorken bir şeyler yapmamanın pişmanlığı bir ömür sırtınızdan inmez."
Kendi değerimin farkındayım. Neleri aştığımı, nelerle savaştığımı sadece ben biliyorum. Bu yüzden kendimi çok seviyorum ve iyi ki varım, herkese ve her şeye rağmen.
Okuyorsun, izliyorsun, dinliyorsun. İçinde sürekli bir şeyler birikiyor. Ama bunların aktığı bir yer olmadığı için içerde sürekli dalgalanıp duruyor. Yalnızlığın en net tanımı: Doluyorsun ama taşamıyorsun.
İnsanın sevdiği düşmanı kesilebilir. Dağları aşan düz yolda sizi terk edebilir. Her şeyini bildiğiniz insan yedi kat yabancı olabilir. Hayat bu, insanın olmaz dediği ne varsa birer birer olabilir.