این ژانر اثبات خوبی برای مزخرف بودن اون توییتاست که میگفتن: «اگه تا فلان سال نتونستی مستقل شی و یه اختیاراتیو تو خانوادهت بدست بیاری از بیعرضگیته؛» خونوادهی ایرانی اینه:
به نظرم از یه جایی به بعد گریه کردن تو ملا عام باید عادیسازی میشد، مثلا در حال سوار شدن تاکسی گریه میکردی، وقتی سرکارت داشتی یه فرمیو پرینت میکردی گریه میکردی، وقت پر کردن سبد خرید، راه رفتن، دوییدن و تو هر حالتی فقط گریه میکردی.
دیدید بعضی ابیات با اینکه به صورت واضح به غم اشاره نمیکنن یه حزن عمیقی توشه؟ مثلا آقای شهریار گفته:
آزادگان به عشق خیانت نمیکنند
او را خصال مردم آزادهخو نبود.
بابابزرگم ۹۴ سالشه بعد صدام کرده با ذوق میگه: عصا رو ترک کردم ببین چه صاف راه میرم، تااازه میتونم بدون خم کردن زانوهام کف دستتمو برسونم زمین. آخه بامزه. :')