beraber olmayı beceremedik, büyümeyi beceremedik, ayrılmayı beceremedik,hele vedaları hiç beceremedik ama bir şekilde uzaklaştık birbirimizden,iki yabancı oluverdik biz en güzel tanışmamış gibi yapabilmeyi becerebildik.
siz birini çok sevmiş olabilirsiniz,hatta karşınızdaki insan da sizi çok sevmiş olabilir ama her şeye rağmen yapamamışsınızdır. olmaz bazen, yaz mevsiminin ortasında yağmur yağar ve siz o pikniğe gidemezsiniz belki zorlarsınız ama bu kez de her yeriniz çamur olur.
madem her şartta kaybedecektik, beraber harcansaydık madem bu kadar acıyacaktı canımız, beraber savaşsaydık. bir kez olsun aynı enkazda kalsaydık keşke tüm ömrüm yenilgilerle geçseydi de sen o savaşta bana karşı durmasaydın.
olabilir beni sevmemiş olabilirsin, yanına yakıştıramamışsındır, beğenmemişsindir sana göre değilimdir. ya da ne bileyim sevememişsindir, unutamadığın vardır,güvenememişsindir.bunu anlıyorum ama neden sevecekmişsin gibi hissettirdin..
ne zaman yolumu kaybetsem senin benim yönüm, pusulam olacağını bilirdim ama sonra birbirimizi geri dönülmez bir şekilde kaybettik. yönüm yok, pusulam da kırık artık.
herkese hallederiz, görüşürüz, çözeriz falan diyorum hiçbir fikrim yok ne yapacağım hakkında, kafamın içinde kıyamet kopuyo her şeye tamam diyorum ama neye tamam diyorum nasıl yapıcam bilmiyorum
herkesin derdi kendine biliyor musunuz, ben bugün konuşsam derler ki hâlâ mı o mevzu, maalesef hala o mevzu çünkü ben ilk defa bu kadar inandığım yolda yanlız bırakıldım
Siz ne kadar salaksınız ben beni hayvan gibi kırdığı halde özür bile dilemeyen insanları kendi içimde affedip belki onunda kendince sebepleri vardır diye empati kuruyorum
Kimsenin sevgisinden emin olamıyorum, herkesin samimiyetini sorguluyorum, çevremdeki insanlar sanki beni istemiyormuş gibi hissediyorum çünkü zamanında beni çok sevdiğini düşündüğüm insanların aslında beni hayatlarında hiç istemediklerini trajik bir şekilde öğrendim