پدربزرگم اصیل ترین آدمی بود که میشناختم،هیچ آدمی رو ندیدم که انقدر اصیل و خوب باشه ، شک ندارم که جاش بهتره الان،یه تیکه از قلبمو دادم همراه با خودش برد،
یکی از بدترین پارادوکسایی که یه آدم میتونه تجربه کنه اینه که قبول کنی یه آدم دیگه دوست صمیمیت نیست و اون نزدیکیه از بین رفته و دیگه نمیتونی اونجوری حسابی باز کنی روش،
من همیشه سخت از کنار اتفاقات زنگیم عبور میکردم حتی اگه سطحی و ساده هم بودن ، برای همین خیلی همیشه اذیت میشدم وقتی میدیدم طرف مقابلم انقدر راحت عبور کرده از داستان ، تو هر زمینه این ،حالا نمیدونم حتی من کارم درسته یا اون.