خیلی دلم برات تنگ شده و دوست دارم باهات در مورد چیزهای کوچیک ساعتها صحبت کنم ولی خب هیچجای زندگی هم نیستیم و فکر نکنم هیچوقت بتونیم باهم دنیا رو بگردیم.
کاش الان بدون دغدغه درس و عاری از هرگونه بدبختی داشتم تو یه شهری خارج از ایران زیر بارون با دوست پسرم قدم میزدم و آیس کافی میخوردم و به لاسای دوست پسرم میخندیدم ولی هم دوست پسر ندارم، هم پول ندارم، هم باید درس بخونم، هم ایران زندگی میکنم.
اونجایی که تو ویدیو جدید امیرپارسا دختره میگه ترسیدم تو این مدتی که باهم در ارتباط نبودیم اونقدر ادم های متفاوتی شده باشیم که رو به روی من نشستی و حتی خودت هم جای خودت رو برای من پر نمیکنی میتونم بگم یکی تلخ ترین لحظه های زندگیه.
به نظرم بی ارزش ترین ادم ها اونایی ان که تو رو برای طرز واکنشت نسبت به رفتار تاکسیک و اشتباه خودشون مقصر میدونن ولی هرگز در مورد بی احترامی خودشون که باعث این واکنش در تو شد چیزی نمیگن!
دلم میخواد یک چیزایی بشنوم که نمیدونم چی. در واقع نمیدونم شنیدن چه حرفی میتونه رنجی که میکشم رو کم کنه و اگر هیچچیز نمیتونه، چی میتونه باعث شه تحملش کنم؟ اصلا مگه آدم رنجش با حرف میاد که با حرف هم بره؟ محکومم به تحمل…