دوست دارم کمکش کنم بره سمت کارایی که دوست داره انجام بده اما میترسه. دوست دارم کنار هم پیشرفت کنیم. دوست دارم بدونه که چقدر دوستش دارم و بهش اهمیت میدم.
پسره نمیتونه ابراز احساسات کلامی کنه، همش برام گل میگیره و میبوستم و میبرم جاهایی که دوست دارم و چیزایی که ازشون خوشم میاد رو برام میخره و به همه حرفام توجه میکنه و حواسش به همه چیز هست اما من بازم غصه میخورم که چرا با حرفات reassurance نمیدی.
از مصاحبه کاری اومدم و ساعت هاست توی کافه نشستم. کتابمو تموم کردم. چای خوردم و یه انیمیشن قدیمی هم انتخاب و دانلود کردم شب رفتم خونه نگاه کنم. الانم منتظرم پسره بیاد اینجا که شام سفارش بدم. زندگی اونقدرم بد به نظر نمیاد الان.
حس میکنم اون آدم یه چیزی رو درون من شکسته، نمیدونم قلبمه یا اعتماد به نفسمه یا غرورم یا شاید همش، اما میدونم یه چیزی شکسته. خرده شیشه هاشو تو وجودم حس میکنم.
ناراحتم و استرس دارم، میدونم که چیزی نشده میدونم که چیزی نشده و همه چی رو به راهه، میدونم که این ناراحتی و استرس فقط به خاطر چیزاییه که تو سرم میگذره و واقعی نیستن، اما نمیتونم جلوشو بگیرم.
من میخواستم برات یه چیز خیلی عمیق رو تعریف کنم راجع به خودم و از عصر داشتم تمرینش میکردم خواهش میکنم نپر وسط حرفم چون اگه الان نگمش دیگه هیچوقت نمیتونم بگم.